ΕΥΧΕΣ 2014

Φίλτατοι και Αγαπητοί!
Αναρτώ στο Blogg της Στοάς μας ένα κυριολεκτικά πρόσφατο "αλίευμα" από το περιοδικό Φοίνιξ (τεύχος Οκτωβρίου 1853), το οποίο εκδιδόταν τότε στην Κέρκυρα. Επρόκειτο για περιοδικό "ποικίλης ύλης", θα λέγαμε σήμερα, με αρχαιολογική, φιλολογική, ιστορική, ιατρική, φιλοσοφική και λογοτεχνική θεματολογία και με συνεργάτες κατά καιρούς αρκετούς αδ. μας. Το άρθρο της επισύναψης αφορά τους "Φαρμασώνους" (ο αναγραμματισμός δεν είναι λανθασμένος, όπως θα δείτε), πρόκειται για μετάφραση από γαλλικό δημοσιευμένο άρθρο και είναι εκ των παλαιοτέρων κειμένων που παρουσιάζουν τον τεκτονισμό στο ευρύ ελληνικό (ή ελληνόφωνο) κοινό. Θα προσέξετε ότι ενδεχομένως από στοιχεία ιστορικά το άρθρο να μην φέρνει κάτι καινούριο σήμερα, αλλά έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η απόδοση των όρων στην ελληνική, καθώς και η δεύτερη υποσημείωση.

«Ωχ αδελφέ, εγώ θα σώσω την Ελλάδα;»

Ναι αδελφέ. Εσύ θα σώσεις την Ελλάδα. Μην περιμένεις να σωθείς εάν δεν την σώσεις. Αδιάψευστος μάρτυς, ο νεομάρτυρας του Έθνους :

ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Το φαινόμενο της πολυφαρμακίας και της κατανάλωσης φαρμάκων χωρίς ιατρική συνταγή

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ο Νόμος της Ειμαρμένης

Ο Νόμος της Ειμαρμένης

Ο πέραν του ανθρωπίνου επιπέδου Πνευματικός Κόσμος (αυτούς τους οποίους οι Έλληνες ονομάζουν θεούς) προκειμένου να βοηθήσει τους ανθρώπους ώστε να γίνει δυνατή η απελευθέρωσή τους από τους κόσμους κατώτερης ενέργειας και η είσοδός τους σε Κόσμους θειότερης ενέργειας, καθιέρωσε τον Νόμο της Ειμαρμένης. Διευκρινίζεται ότι η λέξη ειμαρμένη προέρχεται από το απρόσωπο ρήμα είμαρται που σημαίνει είναι πεπρωμένο. Η ειμαρμένη είναι το πεπρωμένο, το από την μοίρα διδόμενο, το αναπόφευκτο και ο Νόμος της Ειμαρμένης είναι Νόμος της Πνευματικής Δικαιοσύνης που καθιέρωσε ο πνευματικός κόσμος.

Συνεπεία του Νόμου της Ειμαρμένης είναι να υποβάλλονται σε δοκιμασίες οι ψυχικές εκείνες ατομικότητες που δεν έχουν εναρμονισθεί προς τους Νόμους της θείας Φύσεως και τους παραβιάζουν.

Ο καθορισμός της Ειμαρμένης του κάθε ανθρώπου γίνεται από τις Μοίρες. Η λέξη Μοίρα προέρχεται από το ρήμα μοίρωμαι που σημαίνει λαμβάνω μερίδιο, δηλαδή λαμβάνω το μερίδιο που μου ανήκει. Οι Μοίρες εθεωρούντο κατ’ άλλους μεν ως θυγατέρες της Ανάγκης κατ’ άλλους δε ως θυγατέρες του Διός και της Δίκης, η οποία ακολουθούσε την Ανάγκη. Αυτή η γενεαλογική προέλευση των Μοιρών δείχνει και την δράση τους, γιατί οι Μοίρες καθορίζουν ποιες δυνάμεις πρέπει να δοθούν ή ποιες πρέπει να στερηθεί ο κάθε άνθρωπος, καθώς και ποιες δοκιμασίες πρέπει να περάσει στο δρόμο της ζωής του ώστε να βεβαιωθεί ο πνευματικός κόσμος, που παρακολουθεί, για την εναρμόνιση  ή μη εναρμόνιση κάθε ψυχής προς τους Νόμους της θείας Φύσεως.

Ο Νόμος της Ειμαρμένης όχι μόνον δεν αντιστρατεύεται τον Νόμο της ελευθερίας της συνειδήσεως, αλλά, αντίθετα, βασίζεται σ’ αυτόν. Συγκεκριμένα στον άνθρωπο οι Μοίρες που καθορίζουν την ειμαρμένη, δίδουν ή στερούν δυνάμεις και καθορίζουν τις δοκιμασίες που πρέπει να περάσει. Έτσι ανά πάσα στιγμή τίθεται στον κάθε άνθρωπο το δίλημμα ποιόν δρόμο να ακολουθήσει. Αυτό το δίλημμα ετέθη και στον ήρωα Ηρακλή, ο οποίος μεταξύ του δύσκολου δρόμου της αρετής και του εύκολου  της κακίας επέλεξε τον δρόμο της αρετής.

Οι δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλονται οι ψυχικές ατομικότητες είναι ανάλογες με τις πράξεις τις οποίες έκαναν, συνήθως σε προηγούμενη ενσάρκωση, δηλαδή πάσχουμε έναντι των πράξεών μας και αυτή την διαδικασία την ονόμασαν αντιπεπονθός. Η λέξη αντιπεπονθός προέρχεται από τις λέξεις αντί και πάσχω και έχει την έννοια του ότι υφίσταμαι τις συνέπειες των πράξεών μου. Το αντιπεπονθός αναφέρεται σε πολλά βιβλία με την σανσκριτική λέξη κάρμα δηλαδή «πράξη», που σημαίνει ότι οι πράξεις μου στην πορεία της ζωής μου δημιουργούν αποτελέσματα είτε στην συνέχεια της πορείας της ζωής μου είτε σε άλλη ενσάρκωσή μου. Επομένως το αντιπεπονθός ή το ανάλογό του κάρμα είναι ο γνωστός Νόμος του Αιτιατού ή καλύτερα ο Νόμος της σχέσεως του Αιτίου και του Αποτελέσματος. Ο άνθρωπος γεννιέται και ζει υπό τις επιδράσεις της μοίρας του, η οποία έχει καθορισθεί ως αποτέλεσμα των πράξεών του σε προηγούμενες ενσαρκώσεις του

Οι δοκιμασίες αυτές είναι ανάλογες των παραβιαζόμενων Νόμων, ώστε να γίνει κατανοητό από τις ψυχικές αυτές ατομικότητες ότι η παραβίαση των Νόμων της θείας Φύσεως επιφέρει οδύνη και πίκρες. Τις δοκιμασίες αυτές τις υφίσταται κάθε άνθρωπος, συνήθως, σε επόμενη ενσάρκωση του για να μην ενθυμείται ποιες παραβιάσεις των νόμων της θείας φύσεως διέπραξε και με ποιο τρόπο τις διέπραξε, ώστε να μην θεωρεί τις δοκιμασίες ως πράξη εκδίκησης.

Ο δοκιμαζόμενος άνθρωπος στην κάθε ενσάρκωσή του, χωρίς σύνδεση με κάποιο παρελθόν του σε προηγούμενες ενσαρκώσεις του αξιολογεί ελεύθερα την πίκρα που αισθάνεται από την σε βάρος του παραβίαση των φυσικών του δικαιωμάτων από άλλους ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο να κατανοήσει την ανάγκη της εναρμόνισής του με τους νόμους της θείας φύσεως. Έτσι κατά την πορεία του στην ζωή ο δοκιμαζόμενος άνθρωπος γίνεται είτε θύμα και αυτός αναλόγων πράξεων των άλλων, ώστε να κατανοήσει την οδύνη που δημιουργεί η παραβίαση των Νόμων της Φύσεως, είτε τηρητής των Νόμων της Φύσεως στις σχέσεις του με τους άλλους ώστε να αισθανθεί την χαρά από την εναρμόνιση μ’ αυτούς. Συνεπώς η καλύτερη παιδεία για τον δοκιμαζόμενο άνθρωπο είναι είτε ο «πόνος» που αισθάνεται όταν οι άλλοι μας στερούν αυτό που του ανήκει είτε η «χαρά» που αισθάνεται όταν δίδει και αποδίδει στους άλλους ότι τους ανήκει.

Γενικά στην Ειμαρμένη πρέπει να αναζητηθεί η εξήγηση των ευτυχών ή των δυστυχών γεγονότων της ζωής μας. Επίσης στην ειμαρμένη πρέπει να αποδοθεί γιατί άλλοι γεννιούνται με φυσικά ελαττώματα ενώ άλλοι προικισμένοι με σωματικά προτερήματα, ή γιατί άλλοι γεννιούνται σε πλούσιες οικογένειες και άλλοι στη φτώχια και την δυστυχία και πρέπει να αγωνισθούν σκληρά για την επιβίωσή τους.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι  ο πλούτος και η φτώχια, η δύναμη του λόγου και η έλλειψη του κ.τ.λ. αποτελούν δυνάμεις που οι Μοίρες δίδουν ή στερούν αντίστοιχα προκειμένου να δοκιμασθούν οι ψυχικές ατομικότητας στην καλή ή κακή χρήση τους. Ο πλούτος για παράδειγμα αποτελεί μια σκληρή δοκιμασία που εύκολα οδηγεί την ψυχή στην στασιμότητα, αν γίνει κακή χρήση του. Η φτώχεια στον αντίποδα αποτελεί διπλή δοκιμασία γιατί, αφενός μεν διδάσκεται ο άνθρωπος ως θύμα πλέον τα αποτελέσματα της κακής χρήσης της δύναμης που λέγεται χρήμα από τους άλλους και αφετέρου δοκιμάζεται η καρτερικότητα και η υπομονή του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δοκιμασίας του πλούτου αποτελεί η περίπτωση του Γκοοτάμα (ή αλλιώς Βούδα), ο οποίος εγκατέλειψε την πλούσια οικογένεια του, αποποιούμενος πλήρως τη δύναμη του χρήματος, για να ζήσει τη ζωή του αναχωρητή και διδασκάλου των συνανθρώπων του. Επίσης χαρακτηριστικό παράδειγμα της δοκιμασίας της φτώχιας είναι η περίπτωση του Ιώβ (από την λεγομένη παλαιά διαθήκη) για την υπομονή που έδειξε.

Προ της θεσπίσεως του Νόμου της Ειμαρμένης από τους Θεούς, οι ψυχικές ατομικότατες για την εξέλιξή τους είχαν ως μοναδική τους ώθηση την εσωτερική τους τάση να προοδεύσουν και να εξελιχτούν, γιατί τα δυσμενή αποτελέσματα από την μη εναρμόνιση τους προς τους Νόμους της θείας Φύσεως μόνον από τυχαία γεγονότα τα αντιμετώπιζαν και τα κατανοούσαν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο βεβαίως η εξέλιξή τους καθυστερούσε, γιατί απαιτείτο πολύ μεγάλος αριθμός ενσαρκώσεων ώστε από τυχαία γεγονότα να εκπαιδευτούν.

Με την πάροδο όμως των αιώνων υπήρξαν ψυχικές ατομικότητες οι οποίες βρέθηκαν σε καλές (από πλευράς εκπαιδεύσεως) συνθήκες περιβάλλοντος και κατόρθωσαν να εξελιχτούν περισσότερο από τις άλλες  και να καταστούν πνεύματα φωτεινά, σοφά και ισχυρά. Τα πνεύματα αυτά, κατά τους Έλληνες, είναι οι Θεοί του Ολύμπου, οι οποίοι διεξήγαγαν κραταιό αγώνα κατά των Τιτάνων (την γνωστή σε όλους μας τιτανομαχία). Οι Τιτάνες εξουσίαζαν το Γήινο περιβάλλον και το διοικούσαν κατά παράβαση των Νόμων της Φύσεως, με αποτέλεσμα οι Θεοί να καταλάβουν τις Ώρες και να περιορίσουν την εξουσία των Τιτάνων στην επιφάνεια της Γης. Επισημαίνεται ότι οι γνωστές και κατά τις ημέρες μας τακτικές της του πλουτισμού των πολιτικών ως και οι πράξεις της ρουσφετολογίας, της ευνοιοκρατίας και της αναξιοκρατίας του πολιτικού κατεστημένου είναι πράξεις τιτανικές.

Αυτά τα πνεύματα που προαναφέραμε (οι Θεοί) καθόρισαν και επέβαλαν τον Νόμο της Ειμαρμένης, από αγάπη προς τις μη εξελιγμένες ατομικότητες που ζουν στο τιτανικό περιβάλλον της Γης, ώστε με τις διάφορες δοκιμασίες και τον πόνο να εναρμονισθούν ταχύτερα προς τους Νόμους της Φύσεως και ιδιαίτερα τους Νόμους που συνιστούν το τρίτο τρίγωνο των Φυσικών Νόμων δηλαδή τους Νόμους της εξελίξεως, της ελευθερίας και της αρμονίας. Ο νόμος της αρμονίας στο πνευματικό επίπεδο εκδηλώνεται ως νόμος της δικαιοσύνης και στην υπέρτατή του εκδήλωση αποτελεί τον Νόμο της αγάπης, γιατί εκείνος που εφαρμόζει τον Νόμο της θείας δικαιοσύνης προς κάθε κατεύθυνση ακόμα και αντίθετα προς τα προσωπικά του συμφέροντα εκδηλώνει αγάπη.

Η Ειμαρμένη δεν αποτελεί πράξη εκδικήσεως αλλά έχει σαν σκοπό την εκπαίδευση των ψυχικών οντοτήτων ώστε να εξελιχθούν ταχύτερα. Ο καθορισμός της Ειμαρμένης του κάθε ανθρώπου γίνεται από τις Μοίρες. Η λέξη Μοίρα προέρχεται από το ρήμα μοίρωμαι που σημαίνει λαμβάνω το μερίδιο που μου ανήκει. Οι Μοίρες εθεωρούντο κατ’ άλλους μεν ως θυγατέρες της Ανάγκης κατ’ άλλους δε ως θυγατέρες του Διός και της Δίκης, η οποία (Δίκη) ακολουθούσε την Ανάγκη. Αυτή η γενεαλογική προέλευση των Μοιρών δείχνει και την δράση τους, γιατί οι Μοίρες καθορίζουν ποιες δυνάμεις πρέπει να μας δοθούν ή ποιες πρέπει να μας στερηθούν, καθώς και ποιες δοκιμασίες πρέπει να περάσουμε στον δρόμο μας ώστε να βεβαιωθεί ο πνευματικός κόσμος, που παρακολουθεί τις πράξεις μας,  για την εναρμόνιση μας ή μη προς τους Νόμους της θείας Φύσεως.

Ο Νόμος της Ειμαρμένης όχι μόνον δεν αντιστρατεύεται τον Νόμο της ελευθερίας της συνειδήσεως αλλά αντίθετα βασίζεται πάνω σ’ αυτόν τον Νόμο. Η Ειμαρμένη, συνεπώς, αποτελεί πράξη αγάπης των ελευθέρων πνευμάτων προς τους ανθρώπους. Με την εφαρμογή του Νόμου της Ειμαρμένης οι ψυχικές ατομικότητες υφίστανται τις συνέπειες των πράξεων τους όταν δεν διάγουν ζωή εναρμονισμένη προς τους Νόμους της θείας Φύσεως ώστε να εκπαιδευτούν και εναρμονισθούν μαζί τους.

Η εναρμόνιση μας με τους Νόμους της θείας Φύσεως, είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή, δηλαδή η ΟΔΟΣ προς την ελευθερία μας από το γήινο περιβάλλον και τους κύκλους των μετενσαρκώσεων, η ΑΛΗΘΕΙΑ αφού οι νόμοι της θείας Φύσεως είναι η μόνη αλήθεια στην Φύση και η αιώνια ΖΩΗ την οποία θα εξασφαλίσουμε, δηλαδή ζωή η οποία δεν θα διέρχεται από την διαδικασία του θανάτου του φθαρτού γήινου οργανισμού και της ανάγκης νέας μετενσαρκώσεως.

Η ωφέλεια που προκύπτει σε κάθε άνθρωπο με την εφαρμογή του Νόμου της Ειμαρμένης εμφανίζεται μετά την μετάστασή του. Τότε η ψυχή μεταβαίνει σε ένα ενδιάμεσο επίπεδο όπου ανακεφαλαιώνει όλα τα γεγονότα που προέκυψαν εκ της εφαρμογής του Νόμου της Ειμαρμένης κατά την ενσάρκωσή της. Με την βοήθεια ανωτέρων πνευματικών οντοτήτων εξάγει τα συμπεράσματα που θα αποτελέσουν κίνητρα, αφενός μεν για τις Μοίρες για να καθορίσουν την Ειμαρμένη της επόμενης ενσαρκώσεως, αφετέρου δε για την ίδια η οποία θα κρατήσει στην συνείδησή της την πείρα που απέκτησε ώστε να αποφεύγει στην επόμενη ενσάρκωση να διαπράξει τα ίδια σφάλματα.

Τέλος πρέπει να σημειωθεί ότι ο Νόμος της Ειμαρμένης εφαρμόζεται όχι μόνον σε ανθρώπους αλλά και σε φυλές και λαούς, καθώς και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ένα τελευταίο θέμα που ανακύπτει εκ των προαναφερθέντων είναι η σχέση της συνειδήσεως και των τύψεων συνειδήσεως με το κάρμα. Το κάρμα όπως είδαμε αναφέρεται σε πράξεις που κάναμε κατά παράβαση των φυσικών νόμων. Αυτές οι πράξεις μπορεί να γίνονται είτε εν γνώσει μας ότι παραβιάζουμε φυσικούς νόμους είτε εν αγνοία μας αν δεν γνωρίζουμε ότι η πράξη μας αυτή αποτελεί παράβαση φυσικού νόμου. Στην πρώτη περίπτωση (στην εν γνώσει μας παράβαση φυσικών νόμων) θα έχουμε κατόπιν τον έλεγχο της συνειδήσεώς μας ενώ στην δεύτερη όχι. Εδώ ανακύπτουν τα εξής θέματα:

1)      οι δοκιμασίες τις οποίες θα υποστούμε αν εν γνώσει μας παραβιάσαμε τους φυσικούς νόμους είναι ίδιες ή διαφέρουν; και

2)      ποίος είναι ο σκοπός των τύψεων της συνειδήσεώς μας; Και μήπως είναι μέρος και αυτές των δοκιμασιών μας.

Θράκη ένα πολύ επικίνδυνο ζήτημα

ΟΥΚΡΑΝΙΑ Η γκάφα των ΗΠΑ εις την Βοσνία

Άρθρο του Σεβ/του Μ.Δ. Ευστάθιου Λιακόπουλου

Να δηλώσουμε υποτέλεια, και να σωθούμε;

Στις 8 Απριλίου 1826 στην Πιάδα, κοντά στην αρχαία Επίδαυρο συγκλήθηκε η Γ’ Εθνική Συνέλευσις

Από το 1823 ο Δημήτριος Υψηλάντης εξωθείτο όλο και περισσότερο στο περιθώριο. Ούτε ο Κολοκοτρώνης (της μερίδας των οπλαρχηγών) ούτε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (της μερίδας των προκρίτων) ὴταν πολύ φιλικοί μαζί του. Η δε αποχή του από τον εμφύλιο, του κόστισε περαιτέρω απομόνωση και υποτίμηση. (Παραδόξως, τέτοιες πληροφορίες υπάρχουν μόνον την γαλλική (όχι στην ελληνική) βικιπαιδεία -- τυχαίο;)

των επαναστατημένων Ελλήνων. Δύο ημέρες μετά έφτασε το θλιβερό μαντάτο της πτώσης του Μεσολογγίου, και σύντομα εμφανίστηκαν και όσοι από τους πολιορκημένους είχαν γλιτώσει από την έξοδο.

Στην ταραγμένη συνεδρίαση της 12ης Απριλίου αποφασίστηκε μεταξύ άλλων, να συγκροτήσουν δύο επιτροπές, μια για τις διοικητικές ανάγκες και μια για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Ήδη πριν από τη έναρξη των εργασιών, πολλοί είχαν γίνει κοινωνοί ενός εγγράφου, το οποίο διεκινείτο μεταξύ των πληρεξουσίων προς υπογραφή. Με το έγγραφο αυτό, που το διακινούσαν οπαδοί του Μαυροκορδάτου, οι Έλληνες βουλευτές θα ζητούσαν από τον βασιλιά της Αγγλίας, διά του πρέσβη του στην Κωνσταντινούπολη, να παρέμβει υπέρ της σύναψης ανακωχής με τους Τούρκους,

και δήλωναν ότι μόνον από την Αγγλία και από καμία άλλη χώρα (βλ. Ρωσία) δεν θα ζητούσαν βοήθεια στο εξής. Στα αγγλικά αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών, το έγγραφο αυτό καταχωρίστηκε ως «Act of Submission», γιατί, παρά τους εξωραϊσμούς όσων το υποστήριξαν και το υπέγραψαν, έτσι κατανοήθηκε από τους Άγγλους και έτσι μάλλον ήταν.

Ο Δημήτριος Υψηλάντης αντέδρασε βίαια (βλ. παρακάτω), και βιαιότερα αντέδρασαν πολλοί πληρεξούσιοι εναντίον του: ζήτησαν και προσωρινά ψήφισαν την καθαίρεσή του από όλα τα αξιώματα και την αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας. Το επεισόδιο κατά του Υψηλάντη έκλεισε με μια παρέμβαση του Κολοκοτρώνη. Εν ολίγοις υποστήριξε ότι, αν με αυτό το έγγραφο έκκλησης για αποκλειστική υπαγωγή στην Αγγλία η επανάσταση επιζούσε ως την επόμενη άνοιξη, θα το υπέγραφε και ο ίδιος, αν και συμμεριζόταν τις θέσεις του Υψηλάντη. Λέγεται ότι είπε, κλείνοντας την παρέμβασή του, ότι ακριβώς λόγω των θέσεών του θα έπρεπε οι Έλληνες να τιμούν τον Υψηλάντη — για θυμίζει σε όλους ότι καθήκον τους ήταν να οικοδομήσουν ένα κράτος εθνικά και πολιτικά ανεξάρτητο. Από όλους. Στο μέλλον.

185 χρόνια αργότερα, πώς πάει το καθήκον για την οικοδόμηση μιας εθνικώς και πολιτικώς ανεξάρτητης Ελλάδας; Ποιος έβλεπε πιο μακριά και πιο καθαρά; Ο Μαυροκορδάτος; Ο Κολοκοτρώνης; Ο Υψηλάντης;

Ο Α΄ εμφύλιος πόλεμος κατά την Ελληνική επανάσταση (1823-1824) - Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Ο Α΄ εμφύλιος πόλεμος κατά την Ελληνική επανάσταση (1823-1824) - Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Επιστολή Δ.Υψηλάντη προς την Εθνοσυνέλευση επ ευκαιρία της "Δήλωσης Υποτέλειας" και απάντηση της Εθνοσυνέλευσης

Επιστολές προς και από τον ΚίτσοΤζαβέλα

Επιστολή που είχε στείλει στον Κίτσο Τζαβέλα ο Τουρκαλβανός δερβέναγας Κραβάρων Αχμέτ

Νεπρεβιστάνη(ορθογραφία κειμένου):

“Αγαπητέ μοι κίτζο τζαβέλα,το γράμμα σου έλαβα τα γραφόμενα σου καλώς

εκατάλαβα.Τζαβέλα,΄ήξευρε ότι απο τον καιρόν οπού έβαλα το ντουφέκι εις τον ώμον στοχάζομαι τον

εαυτόν μου τω όντι δια βασιλέα και τα εδικά σου τα ελληνοκορομπλίσματα να τα ειπείς εκεί οπου

περνάνε ειδέ εις εμένα μένουν άκαιρα ορφανέ. Οτι αν θελης να δείξης το ελληνικόν σου έρχεσαι

εδώ και τότε θέλεις καταλάβει δυστυχισμένε εκείνους οπου τρώγουν τα ψημένα κάστανα. Ορέ κίτζο

τζαβέλα το να μου λέγεις οτι η υψηλή πόρτα της ρωσσίας πολεμά εις τα κάστρα της Πόλεως,και τον

βασιλέα μας έχουν κλεισμένον εις το ουτζκαλεση,το γνωρίζω καιμένε,οτι μ’αυτά σας γελούν οι

φράγκοι, και σας στέλνουν εδώθε δια να σας σκοτώνωμεν σαν τα σκυλιά, και έχομεν ελπίδα εις τον

θεόν, οπου ο πολυχρονεμένος βασιλέας μας την υψηλήν πόρταν της ρωσσίας σας θέλει την

χαμηλώσει,τζαβέλα περισσότερα δεν σου γράφω και θεόθεν υγίαν.

Τη 8 76ρ/ 1828,Λομπότινα

Ο του κραβάρου ντερβέναγας αχμέτ νεπρεβιστάνης”

Ο ίδιος αγάς γράφει απαντώντας στον Κίτσο όταν ο δεύτερος αποκάλεσε τον τόπο του

ελληνικόν:

«Λέγεις ότι είναι τόπος Ελληνικός, ήξευρε ότι εγώ όπου έχυσα τόσον αίμα ως καθώς λέγεις άλλον

τόπον θέλεις χύσει και εσύ και τότε θα φας κράβαρα και λοιδορίκι, πλην μη στέλνεις και μαζώνεις

καρβουναραίους ότι αυτοί δια κάρβουνα ηξεύρουν και όχι δια ντουφέκι, πολλά λόγια δεν σου λέω

σύρε από κει όπου ήλθες ορφανέ, ότι σας λυπούμαι όπου εμείνατε τρείς σουλιώτες και θα χαθήτε

όλοι.

Και δια τόπον ελληνικόν όπου τον λέγεις εδώ, τόπος είμαι εγώ και νησάλα θέλεις με γνωρίσεις

ογλίγορα. Μωρέ κίτζο εγώ σε ηξεύρω αρβανίτην ωσάν εμένα, εσύ που στον διάβολον τα έμαθες αυτά

τα ελληνικά και εγώ δεν τα ηξεύρω;»

Φωτιάδης,Επανάσταση 21’, τομ.4, σελ.103

Μια μεγάλη απογοήτευση...

Αντιπροσωπεία της Σ:. Σ:. Εθνική Εταιρεία, παρευρέθηκε στην Διάλεξη του Μεγάλου Διδασκάλου της Μεγ:. Ανατολής της Γαλλίας, Daniel Keller, που έλαβε χώρα το Σάββατο 3 Μαΐου 2014 σε αίθουσα του Ξενοδοχείου Royal Olympic, με θέμα "Ο Ελευθεροτεκτονισμός και η Ευρώπη".

Μέσα σε μια γεμάτη αίθουσα, παρουσία πολλών μελών και φίλων της διοργανώτριας Μεγάλης Μικτής Στοάς της Ελλάδας, ξεκίνησε η εκδήλωση με μακρά ομιλία (με παράλληλη βασανιστική μετάφραση) του Μεγ:. Διδ:. αδ. Π. Μ., ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ, συνέδεσε τον Τεκτονισμό με το Αστικό Δημοκρατικό Πολίτευμα και την καθεστηκυία τάξη, προτρέποντας τους Τέκτονες να την διατηρήσουν με όποιον τρόπο μπορούν, ζωντανή! Με άλλα λόγια, μάς κατεύθυνε να ψηφίσουμε ...ΝΔ και ΠΑΣΟΚ!! Ευθεία επίθεση έγινε τόσο στην Εθνικιστική, όσο και στην Αριστερή ιδεολογία, με μπόλικη δόση κινδυνολογίας, ότι αν ο λαός δώσει δύναμη στα "δύο άκρα", η συνοχή (αλήθεια, ποιά συνοχή;) της Ευρώπης, θα κλονισθεί! Στο ίδιο κλίμα κινήθηκε και η ομιλία του Μεγάλου Διδασκάλου της Μεγ: Ανατολής της Γαλλίας, ο οποίος, αφού αρχικά έπλεξε το εγκώμιο της Αρχαίας Ελλάδας(!) και μίλησε για την ...ελευθερία της συνείδησης που πρεσβεύει ο Τεκτονισμός, συνέχισε, εν πλήρει αντιφάσει, την ανελέητη προπαγάνδα υπέρ του καθεστώτος που εξολόθρευσε 6.000 συμπατριώτες μας, εξαθλίωσε δεκάδες χιλιάδες άλλους και έστειλε μετανάστες στη Γερμανία και στην Αμερική ακόμα περισσότερους, ασκώντας προκλητική παρέμβαση στα εσωτερικά μας πολιτικά πράγματα!  Δεν είναι στις προθέσεις μας να κρίνουμε "mot a mot" τις απόψεις που εξέφρασαν οι δύο ηγέτες του Μικτού Τεκτονισμού, αλλά εκφράζουμε την λύπη και την απογοήτευσή μας, καθώς, σε μια περίοδο που οι Έλληνες συσπειρώνονται για να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να ξανακερδίσουν την χαμένη τους Εθνική αξιοπρεπεια (σε ένα μεγάλο ποσοστό με υπαίτιους και τους ίδιους, ασφαλώς, για τις πολιτικές και βιοτικές τους επιλογές), ο Γαλλικός Τεκτονισμός και τα παρακλάδια του, επιλέγουν να στηρίξουν το φαύλο "ευρωπαϊκό" καθεστώς που καταδυναστεύει την Πατρίδα μας. Οι υποτιθέμενοι εκφραστές της ...Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού, κατάντησαν ουραγοί της αδηφάγου κεφαλαιοκρατικής πολιτικής των Τραπεζών! Ουδεμία πλέον επαναστατικότητα από τους πάλαι ποτέ "επαναστάτες"! Σήμερα, εξαντλούν την μαχητικότητά τους -και νοιώθουν και υπερήφανοι γι' αυτό!- σε "εν πλήρει αμφιέσει" συμμετοχή τους σε διαδηλώσεις υπέρ των ...αμβλώσεων (τη στιγμή που ο Τεκτονισμός αποτελεί θεματοφύλακα των αξιών της ζωής και της Θεϊκής Δημιουργίας), καθώς και στις εκδηλώσεις για την επέτειο της Παρισινής Κομμούνας! Ω, καιροί, ώ ήθη!

Εθνική Εταιρεία Wiki Pedia

Εθνική Εταιρεία WikiPedia

Η «Εθνική Εταιρεία» και η εταιρεία «Ο Ελληνισμός»

Η «Εθνική Εταιρεία» και η εταιρεία «Ο Ελληνισμός»

Η ιδεολογική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στη χώρα στα τέλη του 19ου αιώνα χαρακτηρίζεται από την αναντιστοιχία της ιδεατής εικόνας της Ελλάδας με την ιστορική πραγματικότητα. Γεγονός που οφείλεται στην αδυναμία του ελληνικού κράτους να αναβαθμίσει τη θέση του στο διεθνές σύστημα, συνδυάζοντας την ενσωμάτωση των αλύτρωτων πληθυσμών με την ολοκλήρωση των διαδικασιών οικονομικού μετασχηματισμού. Η καταξίωση του έθνους και η ταυτόχρονη απαξίωση του κράτους οδήγησαν ορισμένες αυτονομημένες πλέον ομάδες πίεσης στην επιλογή της πολεμικής σύγκρουσης ως προσφορότερου μέσου για την πραγμάτωση των εθνικών προσδοκιών, χωρίς, ωστόσο, να ληφθούν υπόψη η ιστορική συγκυρία και ο συσχετισμός των δυνάμεων.

Όπως και σε προγενέστερες περιόδους κρίσης του Ανατολικού Ζητήματος και έξαρσης του μεγαλοϊδεατισμού, έτσι και στην κρίση των ετών 1896-97 τον ρόλο του αυτόκλητου σωτήρα του έθνους ανέλαβαν να διαδραματίσουν μυστικές εταιρείες εθνικιστικού χαρακτήρα, που επιζητούσαν την υποκατάσταση του κράτους στη διαχείριση των θεμάτων της στρατιωτικής ανασυγκρότησης και της εξωτερικής πολιτικής. Οι εταιρείες αυτές δεν εντάσσονται στην παράδοση των νεο-ιακωβινικών οργανώσεων της περιόδου της Παλινόρθωσης, οι οποίες αντιτάσσονταν στα αυταρχικά καθεστώτα στο όνομα της χειραφέτησης του λαού. Αντίθετα, συνιστούν χαρακτηριστική έκφραση της πολιτικής δυσαρέσκειας και του συνωμοτικού και στασιαστικού κλίματος, που είναι σύμφυτο του ελληνικού πολιτικού βίου στα τέλη του 19ου αιώνα. Συγκροτούνται αφενός ως ομάδες πίεσης της πολιτικής εξουσίας και αφετέρου ως μηχανισμοί εθνικής κινητοποίησης. Διαθέτουν εσωτερική ιεραρχία, έχουν οιονεί θεσμικό και ημι-νόμιμο χαρακτήρα και υπηρετούν την κυρίαρχη ιδεολογία. Συγκεκριμένα, η δράση τους αποσκοπεί στη μύηση μελών, στη διάβρωση του στρατού, στον έλεγχο του Τύπου, στη διενέργεια εράνων για τη χρηματοδότηση των σκοπών τους και ιδιαίτερα για την αγορά οπλισμού, στη διοργάνωση παρελάσεων, δημόσιων διαλέξεων και εκδηλώσεων, καθώς και στη στρατολόγηση και αποστολή ενόπλων στρατιωτικών σωμάτων στις αλύτρωτες περιοχές υπό την καθοδήγηση λιποτακτούντων αξιωματικών του τακτικού στρατού.

Η «Εθνική Εταιρεία» και η εταιρεία «Ο Ελληνισμός» είναι οι δύο εθνικιστικές οργανώσεις οι οποίες ενεπλάκησαν ή εκβίασαν τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, πλειοδοτώντας σε εθνικιστικό ζήλο ακόμη και αυτής της κυβέρνησης του Θ. Δηλιγιάννη: η πρώτη με τη συστηματική κινητοποίηση της ελληνικής κοινής γνώμης και κυρίως με την αποστολή εκστρατευτικού σώματος στη Μακεδονία στα 1896, τη διάβαση των ελληνοτουρκικών συνόρων από ατάκτους τον Μάρτιο του 1897 και την ενεργό υποστήριξη του κρητικού αγώνα και η δεύτερη αφενός με τη συνδρομή που παρέσχε στην αποστολή της «Φοιτητικής Φάλαγγας» στην Κρήτη τον Φεβρουάριο του 1897 και αφετέρου με τη συνεργασία της με τους ιταλούς εθελοντές που έλαβαν μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο υπό την διοίκηση των Α. Cypriani και R. Garibaldi. 

Παρά το γεγονός ότι οι δύο εταιρείες ανέπτυξαν παράλληλα δίκτυα τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό, ωστόσο, ούτε η ταυτόχρονη σχεδόν ίδρυσή τους ούτε ο οξύς ανταγωνισμός τους, που υπήρξε κατά κύριο λόγο αποτέλεσμα της απόπειρας αποκλειστικής ιδιοποίησης των οικονομικών εισφορών της Ομογένειας, παρέπεμπαν σε διαφορετικές και καταστατικά συγκροτημένες ιδεολογικο-πολιτικές αφετηρίες. Εν τούτοις, ενώ στην περίπτωση της «Εθνικής Εταιρείας» η εθνικιστική ιδεολογία συνέχει ένα φάσμα πολιτικών πεποιθήσεων, που συμπεριλαμβάνει τόσο τον αντικοινοβουλευτισμό όσο και τον ακραιφνή φιλελευθερισμό, αντίθετα στην περίπτωση της εταιρείας «Ο Ελληνισμός» είναι εμφανής η κυριαρχία της αντικοινοβουλευτικής ιδεολογίας και του πολιτικού ανορθολογισμού. 

Η «Εθνική Εταιρεία» ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1894 και αυτοδιαλύθηκε τον Δεκέμβριο του 1900 με τη διάθεση των κεφαλαίων της στη «Σκοπευτική Εταιρεία». Παρ' όλα αυτά, πυρήνες της παρέμειναν ημιενεργοί και συμμετείχαν στον μακεδονικό αγώνα ή αποτέλεσαν το αρχικό στελεχικό δυναμικό για την ίδρυση μεταγενέστερων μυστικών οργανώσεων. Από την άλλη πλευρά, η εταιρεία «Ο Ελληνισμός», συγκροτήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1893. Και οι δύο εταιρείες υποστηρίζονταν από φιλελληνικούς κύκλους της Ευρώπης. 

Η «Εθνική Εταιρεία» είχε ουσιαστικό σύνδεσμο με τη «Byron Society» του Λονδίνου, ενώ η εταιρεία «Ο Ελληνισμός» είχε επαφές με κύκλους της γαλλικής κυρίως διανόησης. Σε αντίθεση με την «Εθνική Εταιρεία», η οποία συσπείρωνε τις elites της ελληνικής κοινωνίας και σε επίπεδο κορυφής είχε συλλογικό χαρακτήρα, καθώς οι αποφάσεις λαμβάνονταν από το ανώτατο συμβούλιο, που συγκροτούσαν ισάριθμοι στρατιωτικοί και πολίτες, η εταιρεία 

«Ο Ελληνισμός» συνδεόταν κατά βάση με στοιχεία που προέρχονταν από τον στρατό, τα μικροαστικά στρώματα, τη δημόσια υπαλληλία και τη φοιτητική νεολαία, ενώ στο επίπεδο της λήψης αποφάσεων ο χαρακτήρας της ήταν προσωποπαγής. Διότι από τον Δεκέμβριο του 1894 ως την περίοδο του Μεσοπολέμου, κατά την οποία εξακολούθησε να υπάρχει προσλαμβάνοντας όμως αντιδραστική ­ αλλά όχι και φασιστική ­ ιδεολογική χροιά, η εταιρεία «Ο Ελληνισμός» συνέδεσε τις τύχες της με τον αρχηγό της, τον καθηγητή της Νομικής Σχολής Νεοκλή Καζάζη (1849-1936). 

Τα πολυάριθμα τμήματα της «Εθνικής Εταιρείας» στις ελληνικές παροικίες του εξωτερικού απλώνονταν από το Βουκουρέστι και τη Βράιλα ως τους θύλακες της ελληνικής Διασποράς στην Ινδία και την Αφρική. 

Αντίστοιχη φαίνεται ότι ήταν και η εξακτίνωση της εταιρείας «Ο Ελληνισμός», αν και στην περίπτωσή της δινόταν η εντύπωση μιας ευρύτερης παρουσίας, λόγω της ίδρυσης παραρτημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία. 

Αν και ο αρχικός πυρήνας της «Εθνικής Εταιρείας» συγκροτήθηκε από δυσαρεστημένους κατώτερους αξιωματικούς, στο καταστατικό του 1896 (άρθρο 3) οι αποκλεισμοί αίρονται και τα μέλη της στρατολογούνται πλέον από «τα άριστα στοιχεία πάσης τάξεως του απανταχού Ελληνικού». 

Η μεταβολή αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη ραγδαία αύξηση των μελών της «Εθνικής Εταιρείας», τα οποία σε χρονικό διάστημα έξι μόλις μηνών έφθασαν από 60 σε 3.185. Η κοινωνική σύνθεση των μελών της «Εθνικής Εταιρείας» περιλάμβανε πολιτικούς, όπως οι Σ. Στάης, Γ. Φιλάρετος, Δ. Στεφάνου, Κ. Εσλιν και Α. Ρωμάνος, πανεπιστημιακούς δασκάλους, που διαδραμάτισαν μάλιστα πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως οι Σπ. Λάμπρος, Ν. Πολίτης και Γ. Χατζηδάκις, έγκριτους λογίους όπως ο αρχαιολόγος και μετέπειτα μεταφραστής της Ορέστειας (Βλ. Ορεστειακά 1903) και καθηγητής της ιστορίας Γ. Σωτηριάδης, ανώτερους κληρικούς, πλούσιους αστούς της Ομογένειας, εξέχοντες νομικούς και δικαστικούς, στρατιωτικούς όπως οι Παύλος Μελάς, Κ. Μαζαράκης-Αινιάν, Λ. Παρασκευόπουλος, Ι. Μεταξάς και Π. Δαγκλής, επίλεκτους δημοσιογράφους, όπως ο Οδ. Ιάλεμος και, τέλος, σημαντικούς λογοτέχνες, όπως οι Δ. Βικέλας, Κ. Παλαμάς, Εμμ. Λυκούδης, Γ. Δροσίνης, Γ. Σουρής, Α. Καρκαβίτσας και Γρ. Ξενόπουλος. 

Από την άλλη πλευρά, η εταιρεία «Ο Ελληνισμός» περιλάμβανε στις τάξεις της σημαίνουσες προσωπικότητες της Ομογένειας, όπως ο Γ. Αβέρωφ, αλλά και πανεπιστημιακούς καθηγητές, όπως ο Π. Καρολίδης και ο Γ. Χατζηδάκις, ο οποίος μετά τη διάλυση της «Εθνικής Εταιρείας» πύκνωσε τις τάξεις της εταιρείας «Ο Ελληνισμός». 

Πηγή: Εφημερίδα "Το Βήμα" - 06/04/1997

Όρκος «Εθνικής Εταιρείας»

Ορκίζομαι εις το ιερόν ευαγγέλιον

Πίστιν εις την αγαπητήν Πατρίδα

και εις το μεγαλείον της

και ότι η δόξα της θα είναι

ο παντοτεινός λογισμός μου.

Ορκίζομαι

να φυλάξω μυστικάς μέχρι του τάφου μου

τας ενεργείας της Εταιρείας

και να μη ζητώ ποτέ να μάθω

ούτε ποιοί την Κυβερνούν

ούτε πως Κυβερνάται

Ορκίζομαι

να χύσω το αίμα μου,

αν διαταχθώ, προς απελευθέρωσιν

των σκλαβωμένων αδελφών μου

και να προσφέρω ότι δύναμαι, χάριν του

Αγίου σκοπού της "Εθνικής Εταιρείας".

Το μόνο που χρειάζεται το κακό για να θριαμβεύσει...είναι να μην κάνουν τίποτα οι καλοί. 'Εντμουντ Μπερκ.

Τι έμαθε ο Αντρέι Σλάιφερ | Απόψεις | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τι έμαθε ο Αντρέι Σλάιφερ | Απόψεις | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

"Τα διδάγματα της Ουκρανικής κρίσης στην Ελλάδα"

Ποιά είναι άραγε τα διδάγματα που η κρίση στην Ουκρανία αφήνει για την χώρα μας; 

Χώρες με μεγάλες πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές εύκολα ποδηγετούνται από ξένα συμφέροντα τα οποία και επιτυγχάνουν ευχερώς αστάθειες, αναταραχές, ανατροπές, εμφυλίους, αποσχίσεις και διασπάσεις. Ειδικά στην χώρα μας η οποία συνορεύει με γείτονες που δεν διαπνέονται από τις πλέον αγαθές προθέσεις, θα πρέπει να αποκλειστεί η ανάπτυξη και διαμόρφωση πολυπολιτισμικής κοινωνίας, με παράλληλη ουσιαστική αντιμετώπιση του δημογραφικού μας προβλήματος. Επιπλέον η πολιτική συνοχή στη βάση των Εθνικών Συμφερόντων και η χάραξη διακομματικής Εθνικής Στρατηγικής θα έπρεπε να είναι αυτονόητο (μόνο ιδιοτέλεια και μη κατανόηση της εθνικής αποστολής του ωθεί ένα πολιτικό κόμμα να δηλώνει ότι δεν έχει κοινό τόπο συνεργασίας με ένα άλλο).

Στην Ουκρανία φάνηκε ότι βίαιες αντιδημοκρατικές πολιτικές ανατροπές δεν προκαλεί η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών (του καναπέ) αλλά ισχνές και καλά οργανωμένες ακραίες μειοψηφίες. Μόνο αντίμετρο στις μειοψηφίες αυτές αποτελεί η καλά εδραιωμένη και αυτοπροστατευτική δημοκρατία με κόμματα και πολίτες ικανούς να διακρίνουν την δημοκρατία από τις (δικτατορία ή οχλοκρατία). Η πραγματική δημοκρατία δεν επιβάλλεται άνωθεν αλλά αποτελεί αγαθό που αναδεικνύουν και γεύονται οι ώριμες πολιτικά κοινωνίες. 

Ο ευσυνείδητος δημοκράτης πολίτης προστατεύει την δημοκρατία του ενεργά, δεν συναλλάσσεται πλαγίως, εμφορείται από κοινωνική αλληλεγγύη, αποδέχεται μόνο την κρατική δημοκρατική εξουσία και απαιτεί ήθος, αξίες, δικαιοσύνη και αυστηρή εφαρμογή των νόμων τους οποίους πρώτος σέβεται και τηρεί ο ίδιος.